SPOŁECZNA SIEĆ WSPÓŁPRACY

      Niniejszy projekt odpowiada na problem braku opieki nad osobami zależnymi w godzinach popołudniowych i w weekendy w małych miastach i na terenach wiejskich.

Brak jest miejsc, w których osoby niepełnosprawne, w tym niepełnosprawne intelektualnie miałyby zapewnioną fachową opiekę poza godzinami, w których czynne są palcówki edukacyjne.

Źródło problemu leży jednak głębiej – w braku świadomości istnienia takich potrzeb, izolacji rodziców i opiekunów, braku współpracy między instytucjami, rodzicami, organizacjami społecznymi i ludźmi zaangażowanymi społecznie.

Każde z tych środowisk podejmuje próby rozwiązania problemu we własnym zakresie jednak brak zintegrowanego działania, dzięki któremu możliwe byłoby stworzenie sieci kontaktów i więzi społecznych, która miałaby szersze możliwości niż pojedyncze osoby czy instytucje i byłaby zdolna zapewnić efektywną pomoc osobom znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych – osobom zależnym i ich opiekunom. 

        Znacznym problemem jest też znalezienie osób, które mogłyby opiekować się podopiecznymi. Przyczyną takiego stanu rzeczy są zazwyczaj niedostateczne środki finansowe samorządów, ale też brak społecznej świadomości istnienia takiego problemu.

        Temat życia prywatnego rodziców/opiekunów  osób zależnych wciąż jest tematem tabu, szczególnie w środowiskach wiejskich. Skutkuje to izolacją towarzyską rodziców/opiekunów osób niepełnosprawnych, gdyż ciężar opieki nad osobą zależną poza godzinami kiedy jest ona w szkole, przedszkolu czy na warsztatach terapii zajęciowej spoczywa wyłącznie na rodzicach/opiekunach.

    Większości rodzin mających pod opieką niepełnosprawne dziecko nie stać jest aby wynająć wykwalifikowaną opiekunkę choćby od czasu do czasu. Notabene niewiele jest też osób oferujących takie usługi. Konieczne jest wdrożenie rozwiązań, które dawałby szanse na odciążenie rodziców/opiekunów również poza czasem opieki instytucjonalnej, przy jednoczesnym zapewnieniu osobom zależnym zajęć edukacyjnych i rozwijających, tak aby czas ten mógł być twórczo spożytkowany, ważne jednak aby rozwiązania te opierały się na współpracy różnych grup, osób i instytucji i tworzyły sieć samopomocową tak, aby organizacja opieki nad osobami zależnymi nie obciążała dodatkowo budżetu rodziców/opiekunów.

     Stworzenie sieci społecznych kontaktów i wybór odpowiednich metod gwarantuje osiągnięcie takiego celu – w sieci opartej na zasadzie samopomocy każde z „ogniw“ wnosi pewien „kapitał“, np. czas, doświadczenie, wiedzę, czy środki materialne (sale, pomoce), każde czerpie też korzyści. Dzięki temu możliwe jest zorganizowanie opieki osobom zależnym przy bardzo niewielkim nakładzie kosztów, zbudowanie sieci gwarantuje też trwałość rozwiązania.

    Celem proponowanego rozwiązania jest poprawa sytuacji osób zależnych (dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, w tym niepełnosprawnych intelektualnie) i ich rodzin, w szczególności rodziców/opiekunów, poprzez stworzenie Społecznej Sieci Współpracy, dzięki której możliwe będzie zorganizowanie opieki nad osobami zależnymi  w czasie, kiedy nie mogą oni liczyć na opiekę instytucjonalną (wakacje, popołudnia, weekendy), opartej na sieci społecznej współpracy terapeutów, wolontariuszy i rodziców oraz instytucji publicznych (szkoły, przedszkola) i prywatnych podmiotów (gabinet terapii) połączonej z elementami edukacji i terapii sensorycznej, co przyczyni się do powiększenia samodzielności takich osób.

    Chcemy też zapewnić rodzicom/opiekunom fachowe wsparcie i poradnictwo - pokazać możliwości pracy terapeutycznej w domowych warunkach, a także zachęcić ich do angażowania się na zasadzie wolontariackiej, wzajemnej samopomocy innym rodzicom/opiekunom. Innowacja ma przyczynić się też do wzrostu świadomości społecznej na temat problemów osób zależnych i ich rodzin oraz – poprzez zaangażowanie wolontariuszy z różnych środowisk – wzmocnić integrację i współpracę społeczną.

    Innowacja społeczna wychodzi naprzeciw potrzebom rodziców i opiekunów osób niepełnosprawnych, w tym niepełnosprawnych psychicznie, ze szczególnym uwzględnieniem osób, których dzieci/podopieczni są na ostatnim etapie edukacji instytucjonalnej.

     Proponowane rozwiązanie polega na stworzeniu Społecznej Sieci Współpracy (SSW), pomocy i integracji. Sieć tworzyć będą „węzły”, czyli: terapeuci-superwizorzy, rodzice, i wolontariusze, wspomagani oni będą przez instytucje publiczne (szkoły, przedszkola) i podmioty prywatne (gabinet terapii).

    Dzięki współpracy różnych osób i podmiotów stworzona zostanie nowa forma opieki nad osobami niepełnosprawnymi w czasie, kiedy nie są one objęte opieką instytucjonalną, co stanowi znaczne odciążenie dla rodziców/opiekunów.

O rezultacie na stronie Koordynatora

Wsparcie Komisji Europejskiej dla produkcji tej publikacji nie stanowi poparcia dla treści, które odzwierciedlają jedynie poglądy autorów, a Komisja nie może zostać pociagnięta do odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.